Doorgaan naar hoofdcontent

lezen, gewoon doen!

wat zo leuk is aan boeken lezen en erover praten is dat je de boeken beter en kritischer gaat lezen, maar vooral ook dat je leert uitdrukken wat je denkt, voelt en ervaart. dit kun je natuurlijk ook oefenen bij het luisteren van muziek, bij het bekijken van kunst of bij het bespreken van je favoriete games. maar we zullen altijd veel blijven lezen, je berichtjes op je telefoon, het nieuws, de ondertiteling bij je favoriete serie, de gebruiksaanwijzing van de nieuwste game of gameconsole, het recept dat je gaat maken voor je vrienden en natuurlijk de studieboeken die je wilt lezen voor de vakken die je interesseren. dan is het natuurlijk heel fijn en goed om vooral ook lezen te blijven
oefenen.
en doe je dat lezen dus meer, kritischer en aandachtiger, dan leer je zo jezelf, de wereld waarin je leeft en de anderen waarmee je over de teksten praat beter kennen. het geeft dus diepte aan de snelle wereld van nu.

ga eens na wat je op een dag allemaal leest, zelfs als je dyslectisch bent, of helemaal niet van lezen houdt en bedenk dat oefening kunst baart. dus lees je meer, dan wordt het leuker en gemakkelijker en gaat het ook veel beter. ben je echt geen lezer, bedenk dan dat er ook heel veel strips zijn waarin je heerlijk kunt lezen. zelfs bekende boeken worden 'verstript'. misschien kom je van strips lezen, vanzelf verder, misschien wordt je een ervaren striplezer, die alle variaties kent, van bommel-strips, suske-en-wiskestrips tot dick matema's 'de avonden', van manga tot westerns, van donald duck tot wetenschappelijke beeldromans zoals logicomix.

Reacties

Populaire posts van deze blog

mariken van nieumeghen

mariken blijkt gewoon een universeel meisje te zijn dat nog steeds rondloopt, een puber die misleid wordt door een meer ervaren persoon. ze wordt verleid om te genieten van het leven, zich geen zorgen te maken over misdaad of ondeugd. ik stel me zo een meisje voor in deze tijd, die lekker los leeft, drugs en drank gebruikt, anderen overhaalt om daarin mee te gaan, maar uiteindelijk inziet dat zo een leven lang te leven, geen bevrediging geeft. de wroeging komt en daarmee de verlossing. dagelijks gebeurt dit verhaal opnieuw. vrouwen en natuurlijk ook mannen vinden verlossing uit een losbandig leven (denk maar aan eus van özkan akyol) door zich te bekeren tot een geloof, door vrijwilligerswerk te gaan doen, door nuttig werk te gaan doen, door te gaan scheppen en creëren en de wereld te verrijken met mooie kunstwerken of boeken, door te zorgen dat anderen niet in dezelfde valkuil trappen. wat er nodig is om in die valkuil te trappen? soms niets, soms een tegenslag zoals bij mariken, soms

blikschade

verrassende titel voor een boek over een jongen, raaf, die blind wordt. ineens zijn alle woorden die op het zicht duiden, dus ook blik, pijnlijk. totdat hij op het eiland texel waar hij woont, een groep leerlingen van een blindenschool ontmoet. verbaasd hoort hij hoe ze grappen maken over hun handicap en hij ziet hoe ze gewone jongens zijn. dit opent de ogen van raaf figuurlijk terwijl ze steeds slechter worden, want hij zwelgt in boosheid, zelfmedelijden en ontkenning. dijkzeul maakt op een mooie wijze de ontwikkeling duidelijk die zich in raafs hoofd afspeelt, een ontwikkeling naar acceptatie van zijn handicap en naar het zien van alle mogelijkheden die nog open zijn voor hem. dat is een belangrijke levenswijsheid die dijkzeul daar beschrijft. allemaal moeten we bij tegenslagen ons best doen om mogelijkheden te zien in plaats van de beperkingen. leesplein over lieneke dijkzeul een recensie van bas maliepaard recensie op leesjerijk

zeven sloten van kees van kooten

kees van kooten, de man van de taalvondsten. deze titel ook weer. zeven sloten, zes uitstapjes. het eerste deel rijmt op zijn naam, doet denken aan de uitdrukking 'in zeven sloten tegelijk lopen' en de hele titel lijkt op twaalf ambachten, dertien ongelukken. zo ook zijn sommige titels van de gedichten en verhalen juweeltjes: klaplaarzen, leeflezen, titeldeemoed. ik las wat minder goede kritieken op dit boek. het mogen dan geen wonderen zijn in de verhalen wereld, deze bundel deed mij zeker denken aan een moderne simon carmiggelt met zijn typeringen van de omgeving en het tragikomische, de weemoed en melancholie. en dat dan gecombineerd met wat lekker absurdisme dat we zo goed kennen van van kooten en de bie. een heerlijke bundel om eens te lezen en over te mijmeren. het laat je goed voelen dat we onszelf toch wel erg serieus nemen, net zo serieus als van kooten zichzelf voor deze bundel neemt, met zijn quasi-intellectuele foto op de kaft. heerlijk toch. naar het uittrek