te zijn of niet

veel gelezen over aidan chambers. de verhalenbundel dit is mijn dag is het eerste boek dat ik ook echt van hem lees. het is heel anders dan ik dacht. het zijn best sombere verhalen over het algemeen met een spatje humor erin, maar vooral veel realisme. de dialogen zijn leuk, de verhalen zijn fascinerend, maar om nu te zeggen dat ik uitkijk naar nog een boek, nee. ik ben nooit een echte realistische verhalenfan geweest. dan geef ik de voorkeur aan het bizarre van horowitz. maar ik ga zeker nog een ander boek proberen. wie weet verander ik nog van gedachten. een recensie op leesfeest.nl

tongkat, de titel is mysterieus, maar niet aantrekkelijk en zo bleek ook dit boek voor mij te zijn. stilistisch is het meesterlijk, dus de prijzen zijn hem gegund, maar wat een naar gevoel houd je over aan dit boek. het is ongrijpbaar, vies, gewelddadig, deprimerend ... het kan zijn dat dit boek juist heel effectief is om ons weer met beide benen in onze eigen wereld te zetten, het kan zijn dat een figuur als trump, na het lezen van een boek als dit, eindelijk het nut van het klimaat redden inziet, maar ik denk dat figuren als trump deze boeken op de brandstapel gooien. goodreads over tongkat twee verslagen op scholieren.com

kees van kooten, de man van de taalvondsten. deze titel ook weer. zeven sloten, zes uitstapjes. het eerste deel rijmt op zijn naam, doet denken aan de uitdrukking 'in zeven sloten tegelijk lopen' en de hele titel lijkt op twaalf ambachten, dertien ongelukken. zo ook zijn sommige titels van de gedichten en verhalen juweeltjes: klaplaarzen, leeflezen, titeldeemoed. ik las wat minder goede kritieken op dit boek. het mogen dan geen wonderen zijn in de verhalen wereld, deze bundel deed mij zeker denken aan een moderne simon carmiggelt met zijn typeringen van de omgeving en het tragikomische, de weemoed en melancholie. en dat dan gecombineerd met wat lekker absurdisme dat we zo goed kennen van van kooten en de bie. een heerlijke bundel om eens te lezen en over te mijmeren. het laat je goed voelen dat we onszelf toch wel erg serieus nemen, net zo serieus als van kooten zichzelf voor deze bundel neemt, met zijn quasi-intellectuele foto op de kaft. heerlijk toch. naar het uittrek...