Doorgaan naar hoofdcontent

malva van hagar peeters

malva, een dochter met een waterhoofd, in de vergetelheid geraakt bij dichter pablo neruda. hagar heeft daarbij een moeilijk onderwerp tot hoofdpersoon van haar roman gemaakt, een zwaar gehandicapt kind, een slecht huwelijk, beroemdheid, egocentrisme, daar draait haar boek om. vragen die in het boek impliciet worden gesteld zijn vragen naar hoe je om moet gaan met het ouderschap als het je belemmert in je carrière, als het niet iets levert waarmee je kunt prijken en waarover je kunt opscheppen. terwijl het vroeger vanzelfsprekend was om kinderen te krijgen en voor je gezin te zorgen zijn we steeds individueler geworden en blijven nu al heel veel meer mensen single omdat ook een vaste relatie hebben ons al te veel in onze vrijheid beperkt. net nog zag ik een filmpje van herman pleij waarin hij uitlegt dat geluk betekent om keuzevrijheid te hebben. die keuzes worden beperkter met partners, nog meer met kinderen en nog meer met een kind dat veel zorg nodig blijft hebben.

gedurfd en mooi onderwerp dus van hagar. ze verweeft er ook nog eens een stukje eigen geschiedenis in omdat ook zij haar vader nauwelijks kende tot haar pubertijd. haar vader koos voor internationale journalistiek en was aanwezig in chili toen neruda overleed. zo kunnen levens met elkaar verbonden zijn.

het leuke aan dit boek is de vertelvorm. malva vertelt het verhaal vanuit het hiernamaals en spookt rond door de geschiedenis van haar ouders. soms spreekt ze ook hagar aan en maakt duidelijk waar hun geschiedenis raakvlakken heeft.

malva is niet direct een innemende hoofdpersoon, maar terwijl het verhaal vordert ga je steeds meer aan haar hechten en uiteindelijk verscheurt je hart bij de laatste pagina's van het boek als ze voor de tweede keer vertelt hoe ze bij een erebanket voor haar vader is en zich voorstelt dat hij haar daar voorstelt aan de gasten, met trots en liefde in zijn stem. doordat ze hetzelfde verhaal voor de tweede keer vertelt is het effect dramatisch. dat was haar hartewens die niet is uitgekomen. we weten dat omdat ze het al eerder vertelde met ook erbij wat daarna kwam en dat het maar een droom was.

goodreads over malva

naar de samenvatting op de uittrekselbank van de bieb (voor leden)

recensie op postscriptum.nl

op lezenvoordelijst.nl



Reacties

Populaire posts van deze blog

lezen ?!

özkan akyol schreef het volgende in een column in het ad : "dankzij boeken ontworstelde ik me aan een milieu dat een somber vooruitzicht bood. door het lezen van simon carmiggelt, willem elsschot en j.c. bloem wist ik gedachten en gevoelens die ik altijd had, maar nooit kon ontrafelen, op een begrijpelijke manier onder woorden te brengen - letterlijk. de literatuur bracht me in nieuwe onbekende werelden, die mijn horizon breder maakten, zodat ik leerde associëren en ontcijferen." wat een mooie reclame voor het lezen. wat formeler en saaier zeggen de schrijvers van nederlands in de onderbouw "verhalen zijn voor ons plezier geschreven en bedoeld om ons mee te nemen naar een wereld waarin meer kan en andere dingen gebeuren dan we gewend zijn, de wereld van fantasie." (bonset, de Boer, ekens 2015) lezen en het plezier in lezen houdt veel mensen, vooral docenten en uitgevers, bezig in deze tijd waarin we korte berichtjes op onze telefoons lezen, ondertiteling bi...

gaten graven, gaten zoeken, gaten vullen

gaten is een boek van de amerikaanse schrijver louis sachar (holes) uit 1998. van een serieus onderwerp wordt met humor en amerikaanse westerngeschiedenis en een flinke dot levensfilosofie een heerlijk boek gemaakt. het leest snel en je blijft achter met wat gaten en een positief gevoel. ben je zo'n puber die maar hangt, je gaat ervan werken. ben je zo'n vermoeide ouder die maar zeurt, je gaat eens naar jezelf kijken. het boek won in 2000 de zilveren zoen en werd in 2004 verfilmd. goodreads over het gaten/holes. gaten op lezen voor de lijst literairdidactische analyse van lezen voor de lijst

de aanslag

het ene moment heeft anton medelijden met zichzelf en zijn saaie, koude en hongerige oorlogsleven en het volgende moment heeft hij pas echt reden om treurig te zijn. zo zijn we allemaal. op momenten dat we onszelf eigenlijk in onze handen moeten wrijven van geluk (soms relatief gezien, maar toch) zien we het niet tot we het niet meer hebben. daarna vindt anton nog veel geluksmomenten terug maar draagt hij een zwart gat mee in zijn hoofd waarin hij zichzelf soms helemaal verliest. gelukkig is het maar soms. eigenlijk is het een heel angstig persoon, zoals ieder mens is uit zelfbehoud. en pas als hij zijn angsten onder ogen ziet, stukje bij beetje, blijken die angsten minder erg te worden en te zijn dan hij ooit vreesde. stukje bij beetje ziet hij zijn geschiedenis onder ogen en past hij zijn leven daarop aan, eindigend bij een stukje opgelegd verzet van hemzelf tegen de atoombom. dan pas durft hij echt te leven. het verhaal is afgeschreven. de aanslag op goodreads recensie op trouw....