Doorgaan naar hoofdcontent

assertief bezig bijtje

de rel opgemerkt over abou jahjah bij de bezige bij? pro-israël schrijvers zijn er niet blij mee. want abou jahjah is pro-palestina. vrijheid van meningsuiting toch? de bezige bij vindt de schrijver blijkbaar binnen haar verzetsimago passen. valt wat voor te zeggen toch? maar anderen vinden het de vijand binnenhalen.
inmiddels verschenen al hele uiteenlopende reacties op deze actie van de bezige bij.
tzum, de literaire blog, zette wat van deze reacties bij elkaar.
micha wertheim schreef een genuanceerde reactie in de vrij nederland van 18 april. treffende zin is: "de terrorist van de één, is de verzetsstrijder van de ander."
ilja pfeijffer schreef op 29 april wat hardere taal in zijn column in nrc next. hij vindt het "grootmoedig en genereus" van abou jahjah dat hij geen bezwaar heeft tegen een uitgever van een schrijver als leon de winter. tja, zo kun je het ook zien.
9 mei vergaderen de schrijvers van de bezige bij over deze kwestie.
schrijver marcel möring, die ook moeite heeft met abou jahjah, reageerde in nrc handelsblad van 19 april met wat citaten van abou jahjah waarmee hij moeite heeft. het zijn geen sympatieke uitspraken, dat staat vast. zo bezigde abou jahjah blijkbaar het woord 'zionistenpijper' voor de antwerpse burgemeester toen die extra bewaking wilde voor de joden in zijn stad na de aanslagen op joodse doelen. tja. sympathiek klinkt dat niet, maar blijkbaar zijn de boeken waarvoor hij contracten heeft getekend genuanceerder, waarschijnlijk. want als bezige bij kun je je toch niet aan iets anders committeren? en hoeveel schrijvers, kunstenaars en politici kennen we wel niet waarvan we het werk waarderen maar de persoon liever niet kennen?
afwachten maar hoe dit gaat aflopen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

lezen ?!

özkan akyol schreef het volgende in een column in het ad : "dankzij boeken ontworstelde ik me aan een milieu dat een somber vooruitzicht bood. door het lezen van simon carmiggelt, willem elsschot en j.c. bloem wist ik gedachten en gevoelens die ik altijd had, maar nooit kon ontrafelen, op een begrijpelijke manier onder woorden te brengen - letterlijk. de literatuur bracht me in nieuwe onbekende werelden, die mijn horizon breder maakten, zodat ik leerde associëren en ontcijferen." wat een mooie reclame voor het lezen. wat formeler en saaier zeggen de schrijvers van nederlands in de onderbouw "verhalen zijn voor ons plezier geschreven en bedoeld om ons mee te nemen naar een wereld waarin meer kan en andere dingen gebeuren dan we gewend zijn, de wereld van fantasie." (bonset, de Boer, ekens 2015) lezen en het plezier in lezen houdt veel mensen, vooral docenten en uitgevers, bezig in deze tijd waarin we korte berichtjes op onze telefoons lezen, ondertiteling bi...

gaten graven, gaten zoeken, gaten vullen

gaten is een boek van de amerikaanse schrijver louis sachar (holes) uit 1998. van een serieus onderwerp wordt met humor en amerikaanse westerngeschiedenis en een flinke dot levensfilosofie een heerlijk boek gemaakt. het leest snel en je blijft achter met wat gaten en een positief gevoel. ben je zo'n puber die maar hangt, je gaat ervan werken. ben je zo'n vermoeide ouder die maar zeurt, je gaat eens naar jezelf kijken. het boek won in 2000 de zilveren zoen en werd in 2004 verfilmd. goodreads over het gaten/holes. gaten op lezen voor de lijst literairdidactische analyse van lezen voor de lijst

de aanslag

het ene moment heeft anton medelijden met zichzelf en zijn saaie, koude en hongerige oorlogsleven en het volgende moment heeft hij pas echt reden om treurig te zijn. zo zijn we allemaal. op momenten dat we onszelf eigenlijk in onze handen moeten wrijven van geluk (soms relatief gezien, maar toch) zien we het niet tot we het niet meer hebben. daarna vindt anton nog veel geluksmomenten terug maar draagt hij een zwart gat mee in zijn hoofd waarin hij zichzelf soms helemaal verliest. gelukkig is het maar soms. eigenlijk is het een heel angstig persoon, zoals ieder mens is uit zelfbehoud. en pas als hij zijn angsten onder ogen ziet, stukje bij beetje, blijken die angsten minder erg te worden en te zijn dan hij ooit vreesde. stukje bij beetje ziet hij zijn geschiedenis onder ogen en past hij zijn leven daarop aan, eindigend bij een stukje opgelegd verzet van hemzelf tegen de atoombom. dan pas durft hij echt te leven. het verhaal is afgeschreven. de aanslag op goodreads recensie op trouw....