Doorgaan naar hoofdcontent

waarom schoolleren niet zo leuk is als leren lopen

we hebben allemaal met vallen en opstaan, met eigen wil (meestal), leren lopen, want we zagen het om ons heen, we wilden ergens sneller komen, het leek ons wel stoer en we hadden alle tijd. maar dan gaan we naar school en moeten we leren.


  • we moeten leren ook als we geen verband met de werkelijkheid zien (is het wordt of word, rouw of rauw?)
  • we moeten leren maar zien dat anderen dat misschien wel beter en sneller doen en meer complimentjes krijgen
  • we moeten leren maar zien dat anderen geliefder zijn door uiterlijk en daar hun voor jou ongrijpbare status vandaan halen.
tja. we leren het leven snel kennen.
essentieel voor toch een fijne schoolervaring is dan de responsieve houding van de leerkracht. dus leerkrachten, bekrachtig succeservaringen, stel hoge verwachtingen, blijf positief en geduldig.
de leerkracht moet leerlingen een positief zelfbeeld meegeven. leerlingen moeten leren dat ze het wel kunnen als ze zich maar inzetten, als ze maar willen, zeg ik altijd. want wil je echt dan lukt het wel, dan moet je gewoon voor jou de juist ingang vinden.

terugkomend op de drie tegenslagen als we op school tegenkomen bij het leren.
  • waarom zou je dingen willen leren waarbij je geen verband met de werkelijkheid ziet? dan kom je aan bij het nut van grammatica voor het vak nederlands. daar schreef ik gisteren al over.
  • waarom zou het erg zijn als anderen het sneller en beter doen. langzaam maar zeker komen we er allemaal. denk maar aan de fabel van de schildpad en de haas. mmm. een idee voor een leuke grammaticales.
  • waarom is het erg dat anderen een hogere status in de klas hebben door hun uiterlijk. betrouwbaarheid en positieve uitstraling worden uiteindelijk ook beloond. maar ja. maak dat de leerling wijs. zelf als docent in elk geval geen onderscheid maken en complimentjes geven aan alle mooie ogen. is hier ook niet een leuke fabel over?
zelfbeeldverhogende tactieken voor de leerling die de leerkracht kan gebruiken, zijn doorvragen aan dezelfde leerling (toont je vertrouwen in zijn kunnen). en dat volhouden, ook als je moe bent en steeds weer je hoofd stoot!




Reacties

Populaire posts van deze blog

lezen ?!

özkan akyol schreef het volgende in een column in het ad : "dankzij boeken ontworstelde ik me aan een milieu dat een somber vooruitzicht bood. door het lezen van simon carmiggelt, willem elsschot en j.c. bloem wist ik gedachten en gevoelens die ik altijd had, maar nooit kon ontrafelen, op een begrijpelijke manier onder woorden te brengen - letterlijk. de literatuur bracht me in nieuwe onbekende werelden, die mijn horizon breder maakten, zodat ik leerde associëren en ontcijferen." wat een mooie reclame voor het lezen. wat formeler en saaier zeggen de schrijvers van nederlands in de onderbouw "verhalen zijn voor ons plezier geschreven en bedoeld om ons mee te nemen naar een wereld waarin meer kan en andere dingen gebeuren dan we gewend zijn, de wereld van fantasie." (bonset, de Boer, ekens 2015) lezen en het plezier in lezen houdt veel mensen, vooral docenten en uitgevers, bezig in deze tijd waarin we korte berichtjes op onze telefoons lezen, ondertiteling bi...

gaten graven, gaten zoeken, gaten vullen

gaten is een boek van de amerikaanse schrijver louis sachar (holes) uit 1998. van een serieus onderwerp wordt met humor en amerikaanse westerngeschiedenis en een flinke dot levensfilosofie een heerlijk boek gemaakt. het leest snel en je blijft achter met wat gaten en een positief gevoel. ben je zo'n puber die maar hangt, je gaat ervan werken. ben je zo'n vermoeide ouder die maar zeurt, je gaat eens naar jezelf kijken. het boek won in 2000 de zilveren zoen en werd in 2004 verfilmd. goodreads over het gaten/holes. gaten op lezen voor de lijst literairdidactische analyse van lezen voor de lijst

de aanslag

het ene moment heeft anton medelijden met zichzelf en zijn saaie, koude en hongerige oorlogsleven en het volgende moment heeft hij pas echt reden om treurig te zijn. zo zijn we allemaal. op momenten dat we onszelf eigenlijk in onze handen moeten wrijven van geluk (soms relatief gezien, maar toch) zien we het niet tot we het niet meer hebben. daarna vindt anton nog veel geluksmomenten terug maar draagt hij een zwart gat mee in zijn hoofd waarin hij zichzelf soms helemaal verliest. gelukkig is het maar soms. eigenlijk is het een heel angstig persoon, zoals ieder mens is uit zelfbehoud. en pas als hij zijn angsten onder ogen ziet, stukje bij beetje, blijken die angsten minder erg te worden en te zijn dan hij ooit vreesde. stukje bij beetje ziet hij zijn geschiedenis onder ogen en past hij zijn leven daarop aan, eindigend bij een stukje opgelegd verzet van hemzelf tegen de atoombom. dan pas durft hij echt te leven. het verhaal is afgeschreven. de aanslag op goodreads recensie op trouw....