Doorgaan naar hoofdcontent

kunst kan niet zonder weldoeners

in april van dit jaar kwam het bericht naar buiten dat het haags gemeentemuseum topwerken kwijtraakt omdat de eigenaar zijn bruiklenen terugtrekt. dit doet hij in het belang van het museum. het gaat om de verzamelaar bert kreuk die recent ook in de publiciteit kwam met zijn rechtszaak tegen de kunstenaar vo. het museum legde verklaringen af in de rechtszaak en wordt daarop aangekeken door kunstenaars. bovendien wordt het museum erop aangekeken dat ze een tentoonstelling van kreuks verzameling organiseerde, waarna de verzamelaar enkele werken, volgens sommigen, voor betere prijzen kon verkopen. nu het museum in deze twee zaken negatief bejegend wordt in de kunstwereld heeft kreuk besloten tot het terugtrekken van de bruiklenen. jammer voor de kunst en voor het publiek. het gaat om werken van bijvoorbeeld picasso, cézanne en mondriaan.
bloeiende bomen van mondriaan. foto van ed jansen/flickr.com

kunstenaars en musea hebben weldoeners nodig om te bloeien. door alle tijden heen is dat zo geweest. dan zijn er nu wel subsidies, maar het is algemeen bekend dat dat geen vetpot is. moeten we dan echt een museum zo hard aanvallen? heeft kreuk niet al heel veel betekend door werken uit te lenen en als hij daar dan een iets betere prijs voor terugkrijgt voor zijn werken (iets wat overigens niet bewezen is en niet zo is volgens het gemeentemuseum) is dat dan niet een kleine beloning voor zijn vrijgevige gedrag?

ik snap het wel. verstrengeling van belangen moet voorkomen worden. maar in dit geval vallen de belangen gewoon samen in de nederlandse kunstwereld.

verzamelaars van nederland. leen vooral wat uit aan musea en laat de mooie kunstschatten van nederland zien. het publiek vaart er wel bij. want kunst is er om gezien te worden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

lezen ?!

özkan akyol schreef het volgende in een column in het ad : "dankzij boeken ontworstelde ik me aan een milieu dat een somber vooruitzicht bood. door het lezen van simon carmiggelt, willem elsschot en j.c. bloem wist ik gedachten en gevoelens die ik altijd had, maar nooit kon ontrafelen, op een begrijpelijke manier onder woorden te brengen - letterlijk. de literatuur bracht me in nieuwe onbekende werelden, die mijn horizon breder maakten, zodat ik leerde associëren en ontcijferen." wat een mooie reclame voor het lezen. wat formeler en saaier zeggen de schrijvers van nederlands in de onderbouw "verhalen zijn voor ons plezier geschreven en bedoeld om ons mee te nemen naar een wereld waarin meer kan en andere dingen gebeuren dan we gewend zijn, de wereld van fantasie." (bonset, de Boer, ekens 2015) lezen en het plezier in lezen houdt veel mensen, vooral docenten en uitgevers, bezig in deze tijd waarin we korte berichtjes op onze telefoons lezen, ondertiteling bi...

gaten graven, gaten zoeken, gaten vullen

gaten is een boek van de amerikaanse schrijver louis sachar (holes) uit 1998. van een serieus onderwerp wordt met humor en amerikaanse westerngeschiedenis en een flinke dot levensfilosofie een heerlijk boek gemaakt. het leest snel en je blijft achter met wat gaten en een positief gevoel. ben je zo'n puber die maar hangt, je gaat ervan werken. ben je zo'n vermoeide ouder die maar zeurt, je gaat eens naar jezelf kijken. het boek won in 2000 de zilveren zoen en werd in 2004 verfilmd. goodreads over het gaten/holes. gaten op lezen voor de lijst literairdidactische analyse van lezen voor de lijst

de aanslag

het ene moment heeft anton medelijden met zichzelf en zijn saaie, koude en hongerige oorlogsleven en het volgende moment heeft hij pas echt reden om treurig te zijn. zo zijn we allemaal. op momenten dat we onszelf eigenlijk in onze handen moeten wrijven van geluk (soms relatief gezien, maar toch) zien we het niet tot we het niet meer hebben. daarna vindt anton nog veel geluksmomenten terug maar draagt hij een zwart gat mee in zijn hoofd waarin hij zichzelf soms helemaal verliest. gelukkig is het maar soms. eigenlijk is het een heel angstig persoon, zoals ieder mens is uit zelfbehoud. en pas als hij zijn angsten onder ogen ziet, stukje bij beetje, blijken die angsten minder erg te worden en te zijn dan hij ooit vreesde. stukje bij beetje ziet hij zijn geschiedenis onder ogen en past hij zijn leven daarop aan, eindigend bij een stukje opgelegd verzet van hemzelf tegen de atoombom. dan pas durft hij echt te leven. het verhaal is afgeschreven. de aanslag op goodreads recensie op trouw....